{"id":142,"date":"2025-01-07T17:57:10","date_gmt":"2025-01-07T17:57:10","guid":{"rendered":"https:\/\/www.jetamia.nl\/danitsja-kors\/?p=142"},"modified":"2025-05-16T18:09:10","modified_gmt":"2025-05-16T18:09:10","slug":"deadline-1-227-woorden","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.jetamia.nl\/danitsja-roedema-kors\/2025\/01\/07\/deadline-1-227-woorden\/","title":{"rendered":"Deadline – 1227 woorden"},"content":{"rendered":"

Met Deadline won ik eind 2022 een schrijfwedstrijd van mijn schrijfgroep met als thema ‘Deadline’.<\/em>
\nBegin 2023 werd het gepubliceerd op Fantasize.nl<\/a> , de website voor fans van fantasy, SF en horror.<\/em><\/p>\n

Deadline<\/strong><\/p>\n

‘Wakker worden!’
\nIn het duister naast mijn bed stond een oude man in een witte nachtjapon. In zijn hand schommelde een ouderwetse lantaarn. Het kaarsje voorzag zijn rimpels en lange, witte manen van een interessant schaduwspel.
\nKreunend wilde ik me omdraaien, maar mijn handen vonden geen kussen, geen dekens, geen bed. Zelfs niet het kleedje dat normaliter voor mijn bed lag. Waar was ik?
\n‘Niets is wat je denkt, Bram,’ zei de man. ‘Kom’. Met de kracht van een worstelaar greep hij mijn pols en trok me overeind.
\nIk kreeg de kans niet om tegen te spartelen, mijn hersenen waren nog bezig met registreren dat hij mijn naam wist.
\n‘Kun je staan?’
\nNatuurlijk kon ik staan. Zodra hij me losliet, zakte ik als een zoutzak op de grond.
\nDe ouwe grijnsde zijn rotte tanden bloot. ‘Overmoed komt voor de val, Bram. Dat zou je inmiddels moeten weten.’
\nIn een flits zag ik mezelf de trap in het winkelcentrum oplopen. Daar was ik zojuist nog… Nee, dat kon niet…
\n‘Je ging naar Piet Elders om je nieuwe bril op te halen,’ zei de ouwe.
\nVerbaasd keek ik hem aan. Ik herinnerde me dat ik in de lunchpauze mijn bril zou ophalen, zelfs dat ik over die trap liep.
\n‘Je herinnert je niet dat je de bril hebt gehaald,’ zei de ouwe.
\nIk dacht na. Kon me het niet herinneren.
\n‘Je liep de trap op. Dat weet je toch nog?’
\nIk knikte.
\n‘Ondertussen liep Jozef Hinkstap van de dierenwinkel met een rolcontainer vol hondenvoer op de eerste etage. Zijn rolcontainer kantelde. Denderde over de trap naar beneden. Op de trap liep Sarah de Vries met haar zoontje Storm. Vier jaar.’
\nIn een flits zag ik ze lopen. Sarah moest de blonde dame in de sexy minirok zijn, Storm het dreinende kind dat zeurde over dino’s.
\n‘Je sprong. Duwde Sarah en Storm uit het pad van de container. Voor jou kwam hulp te laat. Daarom ben je hier.’
\nMet open mond staarde ik de grijsaard aan. Hield hij me voor de gek?
\n‘Het was niet eerlijk. Je krijgt een herkansing. De belangrijkste vraag is: zou je je eigen leven weer opofferen om het kind te redden?’
\n‘Ik…’ Ik herinnerde me niets. Ik liep de trap op. Zag dat sexy minirokje en het on-sexy kind dat mee de trap op werd gesleurd. En nu was ik hier.
\nDe ouwe grinnikte. ‘Weinigen krijgen een herkansing. Red het kind niet en je zult leven.’
\nDit moest een nachtmerrie zijn.
\n‘Het enige wat je moet weten, is dat Storm een moeilijk kind is. Hij wordt beroepscrimineel en doet op zijn veertigste een staatsgreep, en zal dood en ellende zaaien. Ik zou het kind dood laten gaan.’
\nHij knipte in zijn vingers.<\/p>\n

Het was druk in het winkelcentrum. Voor me op de trap liepen enkele bejaarden, zodat ik tijd had om naar de mooie benen van een tegemoetkomende jongedame te kijken. Jammer dat ze een kind had.
\nIneens klonk een afschuwelijk geraas. Er was geen tijd om na te denken. Een rolcontainer met minstens honderd kilo hondenvoer kantelde boven aan de trap, denderde op de vrouw en haar kind af.
\nEen man achter me dook op de vrouw en het kind af. Hij had eenzelfde kale plek op zijn achterhoofd als ik. Ik weet niet waarom ik dat dacht en of dat de reden was dat ik een allesverzengende drang voelde om hem niet in gehakt te zien veranderen. Ik handelde in een impuls. Gooide mijn gewicht tegen de container om hem uit zijn baan te brengen. En in een vlaag van verstandsverbijstering greep ik het kind en trok het met mij onder de container.<\/p>\n

‘Wakker worden!’
\nIn het duister naast mijn bed stond een oude man in een witte nachtjapon. In zijn hand schommelde een ouderwetse lantaarn. Het kaarsje voorzag zijn rimpels en lange, witte manen van een interessant schaduwspel.
\nKreunend wilde ik me omdraaien, maar mijn handen vonden geen kussen, geen dekens, geen bed. Zelfs niet het kleedje dat normaliter voor mijn bed lag. Waar was ik?
\n‘Niets is wat je denkt, Bram,’ zei de man. ‘Je hebt het enige juiste gedaan. Ik ben onder de indruk. Als je hier een kruisje wilt zetten, dan kun je terug.’
\nZoals in iedere slechte droom, waren de letters op het papier krioelende wormen. De punt van de ganzenveer brak toen ik een kruisje zette.<\/p>\n

Ik werd wakker met koppijn. Dat kwam natuurlijk door die deadline voor die stomme Sssoepsap Sssoepzak-commercial. Ik moest niet vergeten in de pauze mijn nieuwe bril op te halen. Wat een rotdag!
\nIn het winkelcentrum was het druk. Achter een paar bejaarden liep ik de trap op.
\n‘H\u00e9, Bram,’ riep een blonde dame in een minirokje.
\nVoor ik wist wat me overkwam, omhelsde ze me. Alleen door de bejaarde voor me beet te grijpen, lukte het me om te blijven staan. Net op dat moment zag ik boven aan de trap een hoge toren zakken hondenvoer heen en weer schommelen.
\n‘Houd die container tegen!’ riep ik.
\nAls een wonder schoten mensen op de wiebelende toren af. Alles leek zich in slow-motion af te spelen. De brokkentoren wankelde. Handen reikten naar de zakken, vonden houvast. Iemand lachte.
\nEen afschuwelijk moment dacht ik de dood in de ogen te hebben gekeken, tot iemand mijn naam zei.
\nNaast me stond nog steeds de dame in de minirok. Ze kwam me bekend voor, maar ik wist niet waarvan.
\n‘Ik ben het, Sarah.’ Ze had parelwitte tanden en een schattig sproetje naast haar bovenlip.
\nEr begon me iets te dagen. Iets met een dreinend kind. Paniekerig keek ik om me heen. De toren hondenvoer was al verdwenen en mensen liepen de trap op en af alsof er niets was gebeurd. Ik zag geen kind. Ik slikte. ‘Waar is… Storm?’
\nZe fronste. ‘Ik ken geen Storm. Jij bent toch Bram Vink?’
\n‘Ik, ehm… Bram Vogelaar. Sorry.’
\nZe glimlachte. ‘Sorry, ik dacht even dat…’
\nIk haalde mijn schouders op. ‘Helaas.’
\nZe glimlachte nog steeds. ‘Zeg, volgens mij heb je zojuist een vreselijk ongeluk voorkomen. Ik… ehm…’
\nDe blosjes op haar wangen kriebelden in mijn buik.
\n‘Sorry,’ zei ze. ‘Normaal ben ik niet zo brutaal, maar een held als jij zou ik graag beter leren kennen. Koffietje doen?’
\nKoffietje doen klonk vreselijk burgerlijk, knus en verleidelijk. ‘Ik, ehm… Ik heb een deadline. Straks. Vandaag.’
\nHaar mondhoeken gingen naar beneden.
\nWas dit het moment dat ik haar nummer moest vragen voor ze uit mijn leven zou lopen? Maar dat kon toch niet, zomaar een wildvreemde dame…
\n‘Misschien kom ik je nog wel eens tegen,’ zei ze. En ze liep verder.
\nPlots kreeg ik het gevoel dat dit moment, dit nu, hier op deze trap de plek was waar mijn leven gedoemd was om voorgoed te veranderen. Een ijzig moment stond ik als bevroren op de treden, onmachtig om te bewegen.
\nAls ik nu niets deed, was ik haar kwijt, dat wist ik zeker. Net als dat ik ontslagen zou worden als ik de deadline voor de Sssoepsap-Sssoepzak-commercial niet haalde. Elke seconde dat mijn hersenen alle voors en tegens afwogen, was Sarah een stap dichter bij de uitgang, waarna ze, misschien voor altijd, in de menigte zou oplossen.
\nIk weet niet wat me bezielde. Misschien wilde ik geen Sssoepsap-Sssoepzak-Sssukkel zijn, en besefte ik daardoor dat Sarah een veel belangrijkere deadline was. ‘Sarah!’ riep ik, voor ik achter haar aan snelde.<\/p>\n

\u00a9 2022-2023, Danitsja roedema – Kors<\/h5>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Met Deadline won ik eind 2022 een schrijfwedstrijd van mijn schrijfgroep met als thema ‘Deadline’. Begin 2023 werd het gepubliceerd op Fantasize.nl , de website voor fans van fantasy, SF en horror. Deadline ‘Wakker worden!’ In het duister naast mijn bed stond een oude man in een witte nachtjapon. In zijn hand schommelde een ouderwetse …<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2],"tags":[],"class_list":["post-142","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-verhalen"],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.jetamia.nl\/danitsja-roedema-kors\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/142","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.jetamia.nl\/danitsja-roedema-kors\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.jetamia.nl\/danitsja-roedema-kors\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.jetamia.nl\/danitsja-roedema-kors\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.jetamia.nl\/danitsja-roedema-kors\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=142"}],"version-history":[{"count":10,"href":"https:\/\/www.jetamia.nl\/danitsja-roedema-kors\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/142\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":189,"href":"https:\/\/www.jetamia.nl\/danitsja-roedema-kors\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/142\/revisions\/189"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.jetamia.nl\/danitsja-roedema-kors\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=142"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.jetamia.nl\/danitsja-roedema-kors\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=142"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.jetamia.nl\/danitsja-roedema-kors\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=142"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}